     | Het zal je maar gebeuren, gebeld worden door het castingbureau met de mededeling dat je volgende week naar de USA moet vliegen om een commercial op te nemen.
Alleen ging het niet om mij, maar om mijn jongste zoon Jard.
Wikken en wegen is er dan niet echt bij en veel tijd om na te denken ook niet, dus met nog enig aarzeling toch ja te hebben gezegd werd het circus in gang gezet.
Een week later stonden we om 10:00 uur op Schiphol om samen met nog 4 onbekenden naar Miami te vliegen.
‘Onze enige ervaring tot nu toe met reclame is het zappen als ze voorbij komen.’
Onwennig werden we aan iedereen voorgesteld, aan Jard zijn tegenspeelster, haar vader, de opdrachtgeefster en de producer.
De vlucht was een feestje, Jard en Claire, konden het prima met elkaar vinden en hebben zich 10 uur lang vermaakt met huiswerk en het helpen van de stewardessen.
Eenmaal aangekomen op Miami Airport werden we opgehaald door de regisseur en de creatief, zij brachten ons naar het hotel.
In het Hotel werden wij weer aan allemaal mensen voorgesteld. En toen ging het ineens hartstikke snel, kleding doorpassen, avondeten en naar bed, want de volgende morgen zouden we al gaan draaien.
Om 11:00u zouden we opgehaald worden, maar de auto waarmee gedraaid moest worden ging kapot, dus kregen we een dagje vrij.
Zo hebben wij van de gelegenheid gebruik gemaakt en zijn door Miami Beach gaan toeren, Ocean's Drive afgestruind en uiteraard heeft Jard in de oceaan gezwommen.
's Avonds waren de kinderen zo moe van het tijdsverschil en het toeren door de stad dat een diner bij TGI Friday's leidde tot de grote verdwijntruc en gapend het eten naar binnen werd geschoven.
De volgende dag moesten we heel vroeg op, om 7:30u zouden we richting The Keys rijden voor de eerste draaidag.
Als je zoiets nog nooit hebt meegemaakt is dat zo ontzettend bijzonder; aankomen op een opgebouwde filmset met allemaal dingen die je nog nooit gezien hebt, veel kabels, camera's en mensen die heel druk bezig zijn met het maken van iets waarin jouw kind een belangrijk aandeel heeft. Dus de op maat gemaakte pakken aan, helmen op en in de "hoogwerker" doen alsof je in een super-rollercoaster zit, een schietstoel een powerboat...
En dat ging zo de hele dag door.
Af en toe zaten de kinderen zo te wiebelen, dat de crew uiteindelijk hun benen moesten vast tapen om ze stil te houden!
En dat alles wel 100x per regel tekst weer opnieuw, in de brandende zon met een helm op, bloedheet dus.
Gelukkig stond er een ouderwetse draaimolen voor de afleiding, die was suf, maar wel echt, dus hadden de kinderen de grootste lol.
Doodmoe, na een lange dag wachten, zon en intensief bezig zijn, zijn we lekker bij het News Cafe gaan eten met de hele crew, heel gezellig.
Na het eten zijn we Jard zijn speciaal gedrukte t-shirt op gaan halen, met daarop I Pee in Pools, altijd leuk voor (in) aan het zwembad en ik moest er vreselijk om lachen.
Maar ook weer vroeg naar bed om de volgende dag weer om 05:00 op te staan om te gaan draaien in een huis vlak in de buurt.
En wat voor een huis, een huis van een kunsthandelaar!
Het huis stond vol met hele dure kunst voorwerpen dat ik er niet eens langs durfde te lopen.
Lullaby Spring van Damian Hurst hing daar zelfs aan de muur!
Vergapend aan de kunst die daar hing vooral opletten dus en heel erg genieten van al het moois.
Het werd weer een hele dag draaien, hard werken, veel wachten en veel over doen....
Maar we hebben wel Dolfijnen gezien en heel bijzonder, we zijn wel de hele dag in het eigendom van Eddy Irvine geweest, dus we mopperen vooral niet!
Dan is het tijd om te eten en om naar bed te gaan vervolgens weer om 05:00 op te staan (waarom ben ik nou geen ochtendmens?) om te gaan filmen in The Everglades!
Nou hebben we bij The Everglades natuurlijk allemaal het beeld van moerassen, alligators en moerasboten. Dat beeld klopt ook, zelfs als je er heel hard voorbij rijdt, zie je al dat leuks.
Wij mochten naar een verlaten vliegveld, op een grote Amerikaanse man na, was er niets of niemand in de wijde omtrek te vinden. Ik heb me laten vertellen dat er in het vijvertje van het vliegveld een 1.80 meter grote Alligator woonde, maar had niet de moed om het verhaal te checken.
En toen ging het echt gebeuren...eindelijk kon er met de speciaal gebouwde auto geracet gaan worden! Er moest eerst nog even een gehuurde personenauto omgebouwd worden tot camera-auto (het verhuurbedrijf wist van niets natuurlijk) en toen ging het los, herrie en snelheid op de landingsbaan.
De kinderen mochten uiteraard niet zelf rijden, dus na de snelheids opnames werden de voorwielen eraf gehaald om de illusie te wekken dat de kinderen rijden. Als de wielen eronder zaten, zou het sturen te zwaar zijn.
De overalls weer aan, helmen weer op en de auto in.
De hele middag filmen, wachten, overdoen, voor mij als “hangmoeder” was het ontzettend saai, maar voor de kinderen was het geweldig. Vooral toen, na afloop, ze in de razendsnelle camera auto over de startbaan mochten racen (en nu wel door de geluidsbarrière) en ik in de echte racewagen een paar rondjes mocht rijden.
Drie(!) lekke banden later, kwamen we rond 21:30u met twee slapende kinderen weer in het hotel aan om de volgende dag weer naar huis te vertrekken.
Natuurlijk hebben we nog even gewinkeld, mijn kleine man en ik voordat we weer naar huis vlogen... Met nieuwe schoenen en een hele ervaring hebben we Miami weer verlaten. Nu het leven van alledag weer is begonnen, het bruine kleurtje alweer slijt, kunnen we niet wachten tot op 1 maart 2009 de commercial van een jongensdroom op tv komt.
En als je aan Jard vraagt wat hij later wil worden?
Is zijn antwoord... Stewardess!!!
|
